Tag Archives: Facebook

New Day, New Age

25 May

გავაცილე 23 მაისი, მაგრამ შევხვდი დაბადების დღის მეორე დღეს 😀 სამსახური, ტრადიციული ტორტი…სამსახურიდან მენეჯერს ადრე დავეთხოვეთ, რადგან ერეკლეს, ინას და ანის (უნი-ს ჯგუფელები და მეგობრები) ასევე თეატრალურის სხვა სტუდენტებს გამოფენა ჰქონდათ “აკადემია+”-ში, საგამოფენო, რომელიც ტკბილად მახსენდება უნივერსიტეტში ჩატარებული გამოფენებისას 🙂 ძალიან სასიამოვნო იყო ბავშვების ნახვა, მართლა ბედნიერი ვარ როდესაც მათ ვხედავ, სამწუხაროდ ამას ხშირად არ ვაკეთებ ხოლმე.

გამოფენასთან ერთად პირველი კურსის სტუდენტ ტატო სულაქველიძის და თედო გოგოლაძის მოკლემეტრაჟიანი ფილმის,”ადამიანი…რომელმაც აირჩია”, ჩვენება იყო, რამაც ნამდვილად მომხიბლა, რადგან მშვენივრად დადგმული სცენარი,კარგი იუმორი, ტექნიკური გამართვა იყო, იმის მიუხედავად როგორი პირობრბი აქვთ თეატრალურში, ასე თუ გააგრძელეს და ჰქონდათ ამბიცია კარგად იმუშაონ მშვენიერ ქართულ ფილმებს მივიღებთ!

ფოტოების გადაღების და ძველი ხუმრობების გაგრძელების შემდეგ:

…”Parfois”, ქალთა აქსესუარების მაღაზია, რომელიც რამოდენიმე ხანია გახსნილია სავაჭრო ცენტრ “ქარვასლაში” და რომელიც 23-ში გაიხსნა ჭავჭავაძეზე, მათი რამოდენიმე ჩანთა მაქვს და ძალიან მომწონს, მომსახურეობაც კარგი აქვთ და დროდადრო მეტად მიმზიდველ საჩუქრებსა თუ ფასდაკლებებს სთავაზობენ ჩემნაირ მეტიჩრებს და არა მარტო! ასე რომ ახალგახსნილში კარგად ვიცოდი, რაღაც შეთავაზებები იქნებოდა და შევძვერი და თემოც შევიყოლე 😀 უჰ!!! სამაჯურები, ჭრელა-ჭრულა შარფები და ჩანთები!! საყვარლები!!! იქიდან გამომდინარე, რომ ჩემი დაბადების დღის მეორე რღე იყო, თემომ გადაწყვიტა აეღნიშნა და შარფი და უუულამაზესი საფულე დავიმსახურე, Parfois-ისაგან კი-საყურე პაწაწა პეპლებით, თან კონკურსი აქვთ facebook-ზე, შეგიძლია ნებისმიერი ნივთი ჩამოიმხო ან აიკიდო და ფოტოს გადაგიღებენ, შემდეგ “გამოგაჭენებენ” facebook-ზე და like-ბით საზღვრავენ გამარჯვებულს, იმდენად კონკურსმა არა, რამდენადაც აკინძვამ მომხიბლა, შევარჩიე ჩემი ჩაცმულობისათვის ასე თუ ისე შესაფერისი ჩანთა და სამაჯურები და “ჩავკარტოჩკდი”,შემდეგ კი ისევ მომშივდა და…

…”Segafredo“- უუუგემრიელესი ქათმის ფილე ანანასის სოუსით, Cosmopolitain-ძალიან, ძალიან მაგარი და თუ მანამდე არ მითქვამს იმასაც ვიტყვი რომ fries-იც უმაგრესი აქვთ 🙂

სეგაფრედოდან გადავწყვიტეთ გეზი ინასკენ, wheels-ში აგვეღო, იქაც ვისხედით, ინა ლუდ Guiness-ით გამიმასპინძლდა, ბევრი ამბავი გავიხსენეთ და ბევრიც ვიხალისეთ, ფოტოებიც გადავიღეთ 🙂

სახლში მოსული, კი ისეთი გათიშული ვიყავი, წინა პოსტი ძლივს ავტვირთე :)ქვემოთ კი 24-ში გადაღებული ფოტოების სლაიდი 🙂

This slideshow requires JavaScript.

20110526-012444.jpg

20110526-012452.jpg

One Day, One Story

25 May

დავიწყე პოსტი დაბადების დღეზე და ისეთი დაღლილი ვიყავი ემოციურადაც და ფიზიკურადაც, რომ მხოლოდ ფოტოებით  და ერთი წინადადებით შემოვიფარგლე 🙂 ეხლა გიამბობთ ჩემს ოქროს დაბადების დღეზე სრულად…

ჩემი დაბადების დღე, ანუ 23 მაისი, 12 საათიდანვე სასიამოვნოდ დაიწყო, 12 საათს ჩემს დებთან და დედასთან skype-თი ვიდეოკონფერენციით შევხვდი, რასაც ორივე მხრიდან სმა მოჰყვა, ძალიან დასამახსოვრებელი საღამო იყო, როდესაც ვიდეოთვალს შევსებულ ჭიქებს “ვიჭახუნებდით” ამას თან ერთვოდა პარალელური რეჟიმით თემოსთან საუბარი და ტელეფონით მილოცვები, ასევე facebook-ოც არ სდუმდა 🙂 მოკლედ უკვე კარგად შეზარხოშებულს პირდაპირ თვალის მოხუჭვა დამჭირდა, რადგან ვიწექი და ისე ვქეიფობდი 😀 ძალიან მაგარია, მთვრალს სულ არ გჭირდება ბევრი ბოდიალი.

გაღვიძებისთანავე დავიწყე რეკვა ჰეარ ჰაუსში(ამ სილამაზის სალონისშესახებ ბევრი მსმენია taa.ge-დან და sweet.ge-დან),რომლის შესახებაც ცალკე პოსტი მინდა დავწერო, მაგრამ ერთს ვიტყვი, რომ ძაან საყვარელი გოგოები არიან 🙂 სალონში ხანგრძლივი დროის დაყოფის შემდეგ, დადგა დრო საჩუქრების მეორე ეტაპისა, ფოტოებში ნახავთ მანქანაში დაწყობილ საჩუქრებს, რა თქმა უნდა, ყველა ჩემია 😀 ერთ-ერთ მათგანში ჩემი ნანატრი Christian Louboutin-ის ოქროსფერი ფეხსაცმელია, მეორეში კი არანაკლებ სასურველი სამფეხა, ეხლა საშუალება მექნება ყოველი ჩემი “პრიკიდი” გადავიღო და არ ვიწვალო 🙂 ყვავილები?! როგორი სურნელი ჰქონდა, ვინც იცით რომ გერბერი მიყვარს, ისიც იცოდეთ, რომ მათი მოტანის მცდელობა იყო, მხოლოდ ეხლა გერბერის დრო არ ყოფილა 😀

მოკლედ ზღვა ემოციის შემდეგ, რომელიც გამოვხატე და ვერ გამოვხატე, “შემოლამაზებული” ვარცხნილობით სახლში ავცუნცულდი გამოსაპრანჭად, Lou. ვერ გავიმეტე, თან სამოსი მჭირდება, განსაკუთრებულს ხომ განსაკუთრებული სამოსი უნდა, სამაგიეროდ არჩაცმული ე.წ. Plum ჩავიცვი და ვარდისფერი კაბა, რომლებიც ძალიან შეეფერენ ერთმანეთს 🙂

რაც შეეხება Lou-ს, მას წინ მთელი ისტორია უძღვის:იმ დროს როდესაც თემომ იგი ჩემთვის შეუკვეთა და გულმა ვერ გაუძლო, მაინც გამიმხილა საიდუმლო,სიხარულისაგან მოსასულიერებელი ვიგებ რომ ზომა 36-ია, რომელიც  დიდი უნდა მქონოდა,მთელი ჩემი პანიკისა და ისტერიკების შემდეგ, მატყობინებს, რომ ფეხსაცმელი გადაცვლილია და ველი 35, ამ ზომას ნამდვილად ველი, მაგრამ არა გაცვლილს, არამედ მეორეს, აღმოჩნდა, გადაცვლის შანსი არ ყოფილა და თემომ მეორე შეუკვეთა, ასე რომ ორი Louboutin-ის ოქროსფერი ფეხსაცმელი მექნება მხოლოდ სხვადასხვა ზომის, რომელიც ასევე დაბადების დღეს გავიგე.

წავედით PR. სკოლაში: შესვლისას ძალიან დადებითი ემოცია შემხვდა, არ ვიცი მე ვიყავი ასეთ განწყობაზე თუ ასე შემხვდენენ, ძალიან მესიამოვნა, ანანოს(ჯგუფელი PR.სკოლაში)დიდი მადლობა, რომ facebook-ის გვერდზე დაპოსტა ჩემი დაბადების დღის შესახებ, შეიძლება განსაკუთრებული ბეევრისათვის არაფერი მომხდარა, მაგრამ ყურადღებაა, თან მე ხომ ძალიან მიყვარს ყურადღების ცენტრში ყოფნა და კომპლიმენტები 😀 ასე რომ არც ერთი დამაკლდა და არც მეორე 😀 საჩუქარიც კი მივიღე, ზარაფხანას უსაყვარლესი ბალერინა ქანდაკება და თაიგული, მოკლედ რომ ვთქვა ჭკუაზე არ ვიყავი, თან თმები?! აი თმებზე თუ მეტყვიან კარგიაო, ამას არასოდეს ვივიწყებ, მე კი ძალიან ბევრი ასეთი შინაარსის წინადადება მოვისმინე, ლექციაზე ალბათ პირველი არ ვიქნები, ვინც იტყვის, რომ ძალიან საინტერესო იყო, მედია-მენეჯმენტი, რომელსაც ზვიად ქორიძე კითხუობს 🙂

ეხლა კი საღამოს დასკვნით ეტაპზე გადავდივარ, ვახშამი ორისათვის, რესტორან Belle Ville-ში, ულამაზესი და უმყუდროვესი ადგილი, ქიაჩელის 26-ში, ალბათ ორშაბათი დღის გამო სულ ცარიელი იყო, მაგრამ ეს ჩვენს წისქვილზე ასხამდა წყალს 🙂 სპაგეტი, ქათმის სალათი, სტეიკი, ჭიქა წითელ ღვინოსთან; დამღლელი, ემოციური დღის შემდეგ ზუსტად ის იყო რაც გვინდოდა. უკვე 12-ის ნახევარზე, მოვინდომე, სანთლის ჩაქრობა, ჩემი საყვარელი რიტუალია დაბადების დღისას.ამისათვის უახლოესი Goodwill-ი აღმოჩნდა,პაწაწა ნამცხვარუკა ვიყიდეთ და დაბადების დღის სანთლის არქონის გამო ნამცხვრისხელა ჩვეულებრივი, ფერადი სანთელი ვიყიდეთ,თან ვნერვიულობდი ვერ მოვასწრებთ-მეთქი, მაგრამ სანთელი 12:55 წუთზე ჩავაქრე 😀 თან სურვილიც ჩავიფიქრე და ამით გავაცილე ჩემი დაუვიწყარი დღე 🙂

Photomarathon Tbilisi

17 May

საქართველოში ფოტოკამერა მომარჯვებულ ადამიანებთთან ერთად, იზრდება ფოტოგრაფიის და მასთან დაკავშირებული ღონისძიებების, გამოფენების კონკურსების და მარათონების რაოდენობა.

ამ მარათონის შესახებ თუ facebook-ით სარგებლობთ ყველას თუ დაწვრილებით არა, რაღაც მაინც გექნებათ გაგონილი.მე დახურვაზე ფოტოგრაფ ნატა აბაშიძის ინფორმაციით მოვხვდი, რომელიც ჟიურის წევრი იყო ამ მარათონის.

ფოტომარათონის დაჯილდოვება დღეს 16-ში, არა…უკვე გუშინ…16 მაისს გაიმართა გოეთეს თბილისის ინსტიტუტში. დაჯილდოვებას კი წინ უძღვოდა რამოდენიმედღიანი ფოტომარათონი, (აბა მარათონი მარათონის გარეშე რისი მარათონია?!) სადაც მონაწილეობას იღებდა უამრავი დამწყები თუ ჩამოყალიბებული ფოტოგრაფი და ისინიც ვისაც უბრალოდ ფოტოკამერა აქვს და გარეთ გასვლა არ ეზარება.მონაწილეებს ეძლეოდათ კონკრეტული დავალებები რაც გარკვეული დროის განმავლობაში უნდა შეესრულებინა და შემდეგ “გარკვეულვე” ადგილას მომდევნო დავალებისათვის მისულიყო.

მარათონის ფარგლებში გადაღებულ იქნა ათასობით ფოტო, წარმომიდგენია ჟიურის გაწამაწია მათ გადარჩევაში.დარბაზში რომ შევედი რამოდენიმე ხანი დამჭირდა აზრზე მოსასვლელად იმდენი ფოტო დამხვდა.

This slideshow requires JavaScript.

პრიზები:კ/თ. ამირაზნის ორი ბილეთი, ფოტოკამერები canon sx20,(თუ მეშლება შემისწორეთ :)) Tbilisi Open Air-ზე დასასწრები ორი ბილეთი,ერთკვირიანი პერსონალური გამოფენა გოეთეში. რომელიც მე-4-ე, მე-3-ე და მე-2-ე დაგილზე გასულებმა დაინაწილეს და ჩამოთვლილი პრიზები, საერთო ჯამში პირველ ადგილზე გასულს, თამარ ბოლქვაძეს, ერგო.კიდევ საუბრობდნენ საზღვარგარეთ გამგზავრებაზე, შემდეგ თანხები არ ყოფნისო, მოკლედ ეგ ვერ გავიგე 😀

თამარ ბოლქვაძე, ავტოპორტრეტი


ორგანიზების მხრივ, სრული ქაოსი და დაბნეულობა სუფევდა, თუმცა იგი მეტს არც მოითხოვდა და არც მისგანაა მეტი მოსათხოვი, რადგან იგი ჯერ პირველად შესდგა საქართველოში.არც ფოტოები გამოირჩეოდა საოცრებებით, უფრო სწორად ძალიან ბევრი იყო და შესაძლოა გამომრჩა. ან ამის მეორე მხარე ისაა, რომ ნამდვილად არ იყო კარგი ფოტოები.მიზეზად კი იმას დავასახელებ რომ საქართველოში, ზოგადად ფოტოგრაფის გაგება მაღალ დონეზე არაა. აქ თუ კარგი კამერა გიჭირავს,კარგის განმსაზღვრელი არის “დიდი ფოტოკამერა”, ე.ი. პროფესიონალი ხარ, არ აქვს მნიშვნელობა როგორ იღებ, რას იღებ ვისთვის, რისთვის.შემდეგ კი ბევრს პრეტენზია აქვს გადანათებულ, ბრტყელ-ბრტყელ კადრებზე. თანამედროვე ხელოვნებაში, მართალია ჩარჩოები და  კლასიკური ფოტოს გადაღების წესები უგულვებელყოფილია და ეს ცუდი არაა, მაგრამ ყოველთვის იგრძნობა კარგი და ცუდი ფოტო.ვფიქრობ ფოტოს გადაღება შათერზე(ღილაკზე)თითის დაჭერა არაა მხოლოდ, მთელი რიყუალია წამში მოქცეული, დაინახე, მოგეწონა, კამერა მოამზადე, გაიაზრე, კადრირება გაუკეთე და მხოლოდ შემდეგ დააჭირე…ამის შესაძლებლობა კი ბევრს არ აქვს.

გამოფენაზე ფოტოებთან ერთად, ყოველთვის საინტერესოა ხალხის ჩაცმულობაზე თვალის შევლება, სამწუხარდ ჩემი დაუდევრობის გამო ფოტოკამერის მეხსიერების ბარათი დამრჩა და მის გარეშე ჩემი ბიჭი უსუსურია, ამიომ კვლავ iPod-ით მომიწია ფოტოების გადაგება და შემდეგ ნატა შემომეშველა თავისით, მაგრამ ძირითადი ნაკადი უკვე წასული იყო, არადა უამრავი უცნაური ნივთი ვიხილე, სხვადასხვა დასამახსოვრებელი ტიპაჟები. ძველი მაგნიტოფონის კასეტისაგან გაკეთებული საფულე, “პლასტინკისაგან”-ჩანთა, თმის ვარცხნილობა და ა.შ.ასევე, რაც ახალგაზრდა ფოტოგრაფებს და საერთოდ თბილისის ჩაცმულობას შევამჩნიე იმატა ზურგჩანთებმაც.

My 12PM.

30 Apr

ყველაფერს ქრონოლოგიურად მივყვები:დილით სამსახურში მისვლისას, ჩემი გამამხნევებელი წამალი კრემიანი კრუასანი და რძიანი ყავა გახდა..საღამოსკენ კი ჩემს ჩაცმა-გაპრანჭვას “თოლია”რომ დავუსვი PR.სკოლაში(PR. School) წავედი, საკმაოდ საინტერესო იყო იქ ყოფნა, პირველი მოლოდინიც გამართლდა, ასე რომ წამოსვლაც არ მინდოდა, მაგრამ მნიშვნელოვანი მეორე კურდღელიც მელოდა და 9საათზე ერთი საათით ადრე, წამოვედი, ისე, რომ PR.სკოლაში მისულს თქმაც კი არ დამჭირდა წამოსვლასა და მიზეზების შსახებ, რადგან ჩემდა დამოუკიდებლად ჩემს მეტიჩარა ბლოგს უკვე ყველაფერი სიტყვასიტყვით უთქვამს ჩემი განზრახვების შესახებ 🙂 სამწუხაროდ საღამოსვე გავიგე დავალებისა და 16 კვადრატის შესახებ, უკიდეგანო Google-ს იმედი მქონდა, რომ რაიმეს მაინც მეტყოდა ამ უკანასკნელ მისტიურ 16 კვადრატზე, მაგრამ რატომღაც16 თაროანი კარადები მიჩვენა და უიმედოდ შევეშვი ძიებას ვიფიქრე იქნებ Facebook-ის და ჯგუფელების მეშვეობით გავიგო რა ხდება, რომ ორშაბათს პირდაფჩენილი არ ვიჯდე 🙂

PR. სკოლიდან წამოსული დაახლოებით 15 წუთში მივედი დანიშნულების ადგილას,თან გზად მე და თემომ ინაც გავიყოლეთ, რომელიც სულ რამოდენიმე წუთით იყო წამოსული სამსახურიდან.

საბედნიეროდ ავტსადგომი ისეთ კარგ ადგილას დაგვხვდა ცარიელი, რომ სულ რამოდენიმე ნაბიჯის გადადგმა დაგვჭირდა და აღმოვჩნდით შარდენზე, კაფე L’EXSPRESS-სთან, სადაც უამრავი ხალხი შეკრებილიყო,ნაცნობები, ნაცნობი სახეები, უცნობები, მაგრამ ჩვენ ყველას ერთი მოვლენა, შოთიკო ბოჭორიშვილის გამოფენა 12PM. გვაერთიანებდა.

ფოტოები დიდ ფორმატზე საკმაოდ კარგად გამოიყურებოდა, კოლაჟიც, რომლის მომხრე ვიყავი მშვენივრად დალაგებული იყო ისე, რომ კარგად ჩანდა რას საქმიანობს თითოეული პერსონაჟი დღის განმავლობაში, თავად შოთიკოს გმირები იქვე დატრიალებდნენ და ზოგი, როგორიცაა თიკო სადუნიშვილი საკუთარ სამსახურეობრივ მოვალეობას ასრულებდა და იღებდა ინტერვიუს სხვადასხვა რესპოდენტებისაგან, Dj. Rembo მიქშერის მიღმა სხვადასხვა ტრეკებს გვთავაზობდა, ზოგიც კი ჭიქა ღვინით უბრალოდ თავს იწონებდა საზოგადოებაში და…უამრავი ფოტოკამერა, ვერ ვიტყვი ყველა ფოტოგრაფის ხელში, მაგრამ უამრავი მაშუქის სინათლე და ფოტოობიექტივი, რაც კი იმაზე მეტყველებს რომ გამოფენა შედგა…

როგორც  გამოფენებზე ხდება ხოლმე,  ხალხი ერთდროულად ზღვის მოქცევასავით უამრავი მოდის შემდეგ კი როგორც მოდის ისევე ერთდროულად მიდის…ასე იყო აქაც, რამოდენიმე ხნის შემდეგ რამოდენიმე ადამიანი და უამრავი ცარიელი ადგილი დარჩა…

მეც წამოვედი, იმ სურვილით, რომ შოთიკო ახალ პროექტს წამოიწყებს და არ გამომაპარებს, ბლოგზე დასაწერი მასალა რომ მქონდეს 😀 🙂

გამოფენა კი ინასთან, ბარ Wheels-ში განვიხილეთ, ფოტოები დავათვალიერეთ და დავისვენეთ გადარბენილი დღისგან. ვისურვებდი ასეთ და უფრო მეტ გადარბენას, რადგან მგონია, რომ ზუსტად ასეთი რამ მჭირდება, უამრავი ხალხი, ნახევრადნაცნობი…საქმე თავზესაყრელი და ბოლოს შედეგიანი დღის დასასრული.

სხვათაშორის, გამოფენაზე, არც ჩაცმულობაზე დამვიწყებია თვალის დევნება, თუმცა სული არაფერს შეუხუთავს, რამოდენიმე ტრენდი ვიხილე და ყველაფერს ფოტოებით მოვყვები.

P.S. ფოტოებისათვის მადლობას ანუკა კალანდარიშვილს, ანჩი მაისურაძეს და შოთიკო ბოჭორიშვილს ვუხდი, ვინაიდან ჩემი ფოტოკამერის მაშუქი ავადაა 🙂