Tag Archives: PR. სკოლა

ცხელი ზაფხული და თბილისი

1 Aug

პირველ რიში სანამ პოსტს დავიწყებ, ვიტყვი, რომ ძალიან ცხელა, თბილისი დაცარიელდა, არც საცობები, არც ხმაური, ცოტა არ იყოს მომენატრა ეს ადამიანები.

ამ ყველაფრის მიუხედავად მაინც ვაგრძელებ აქ ყოფნას, PR სკოლა დავამთავრე, ტორტიც ვჭამე და ღვინოც დავლიე 😀 და დიპლომიც მაქვს! ყველა ამაყობს და მეც რაღა დამრჩენია. ეხლა მინდა რაიმე პრაქტიკასავით გავიარო, მინდა…

ამ ფიქრებისას და სურვილებისას კი ხან facebook-ს მივჯდომივარ და ხან გრილ ადგილებს ვაფარებ თავს, როგორიცაა მაგალითად რესტორანი “picasso” მიმინოშვილის 4 ნომერში, მაღაზია სუპერის გვერდით-პირდაპირ (ვისთვის როგორ)- დღეს ცარიელ დარბაზში მოგვიწია სადილობამ, რაც ჩემთვის სასიამოვნო იყო,წყნარად და მშვიდად მივირთვი უგემრიელესი “გუმბაო”(ხორცი არჩევით ტკბილ სოუსში არაქისით და სხვადასხვა პრიბამბასებით :D), ბრინჯი კვერცხითა და ბოსტნეულით, კარტოფილი ძალიან წვრილად დაჭრილ – ძაფებივითაა და ულუფებიც საკმაოდ დიდია. მაგრამ ვერ ვიტყვი, რომ ცოტა სტუმარი რესტორანს ახარებს.

რაც განსაკუთრებულად მომეწონა მოაქვთ დესერტად საზამთრო დაწესებულების ხარჯზე და საღეჭი რეზინი, ხომ ტრადიციაა. მაინც როგორ გვიყვარს ადამიანებს ყველაფერი უფასოდ. 

რესტორნიდან ყავის დასალევად და ნაყინისათვის “Vergnano”-ს მივაშურეთ, გადასარევი ინტერიერია, კარგი მომსახურეობა, სიმშვიდე და მყუდროება, კარგი ადგილია ყველანაირი შეხვედრებისათვის, საქმიანი იქნება ეს თუ მეგობრული. არ მესმის ცოტა სტუმარი რატომ ჰყავთ ხოლმე, ადგილიც კარგია, აბაშიძის #37.

ადრეც ვამბობდი, რომ უბრალოდ დეტალებია დასახვეწი, თორე კოჭებში ვატყობ კარგი უნდა იყოს. მას საკმაოდ ხანგრძლივი ისტორია აქვს, დაარსებულია 1882 წელს იტალიაში, პატარა მაღაზიად, ტურინის ძირში მდებარე ქალაქ ჩიერიში,, დომინიკო ვერნიანოს მიერ.  ჰოდა, წარმოიდგინეთ რამხელა დრო გავიდა მას შემდეგ: ნამდვილად იტალიიდან ჩამოტანილი ყავა აქვთ, ეგ ვიცი დანამდვილებით, ნაცნობობით (“ჩერეზ-ჩერეზ”) :D:D არა, ნაცნობობით არ ვაქებ, მართლა მომწონს 🙂

ვერნიანოს შემდეგ კი სახლში, სასწრაფოდ გამოვიცვალე და ჰოლიდი ინში(holiday Inn) გავეშურე, სადაც მის თინეიჯერ 2011ს ირჩევდნენ… ამას კი შემდეგ პოსტში მოვყვები, ვიდეომასალაც უნდა განახოთ თან…

Advertisements

Soap Bubbles Day

16 Jul

15 ივლისს,კუს ტბაზე დიდი ხნის დაგეგმილი საპნის ბუშტების დღე გაიმართა, სულ რაღაც ერთი საათი მქონდა იმისათვის, რომ იქაურობის შეთვალიერება მომესწრო, რადგან 7ზე PR. სკოლაში უნდა წავსულიყავი, მაგრამ არც თუ ისე უკმაყოფილო ვარ.

თავიდან ძაალიან ცოტა, სულ რაღაც 3იოდე ადამიანი იყო მოსული თავისივე აღჭურვილობით, ფოტოგრაფები, თუ ფოტოაპარატიანნი აშკარად ჭარბობდა, შემდეგ შემოემატა ხალხი, თუმცა ქართული წესისამებრ, ძირთადად მაყურებლები იყვნენ…არც მე მქონია თან არაფერი 😦 ( ისევ PR. სკოლით და დროის უკმარისობით ვიმართლებ თავს) ყველაფერი საკმაოდ მშვიდად, მაგრამ კარგი განწყობით მიმდინარეობდა.ძააალიან ლამაზი სანახაობაა, სულაც არაა საჭირო გრანდიოზული “ივენთი” მოაწყო რომ ისიამოვნო, ერთი ჯოხი, თოკი და  საპნიანი წყალი, სულ ესაა…

Continue reading

PR. School

30 May

20110530-063324.jpg

 

20110530-063349.jpg

20110530-063407.jpg

20110530-065130.jpg

One Day, One Story

25 May

დავიწყე პოსტი დაბადების დღეზე და ისეთი დაღლილი ვიყავი ემოციურადაც და ფიზიკურადაც, რომ მხოლოდ ფოტოებით  და ერთი წინადადებით შემოვიფარგლე 🙂 ეხლა გიამბობთ ჩემს ოქროს დაბადების დღეზე სრულად…

ჩემი დაბადების დღე, ანუ 23 მაისი, 12 საათიდანვე სასიამოვნოდ დაიწყო, 12 საათს ჩემს დებთან და დედასთან skype-თი ვიდეოკონფერენციით შევხვდი, რასაც ორივე მხრიდან სმა მოჰყვა, ძალიან დასამახსოვრებელი საღამო იყო, როდესაც ვიდეოთვალს შევსებულ ჭიქებს “ვიჭახუნებდით” ამას თან ერთვოდა პარალელური რეჟიმით თემოსთან საუბარი და ტელეფონით მილოცვები, ასევე facebook-ოც არ სდუმდა 🙂 მოკლედ უკვე კარგად შეზარხოშებულს პირდაპირ თვალის მოხუჭვა დამჭირდა, რადგან ვიწექი და ისე ვქეიფობდი 😀 ძალიან მაგარია, მთვრალს სულ არ გჭირდება ბევრი ბოდიალი.

გაღვიძებისთანავე დავიწყე რეკვა ჰეარ ჰაუსში(ამ სილამაზის სალონისშესახებ ბევრი მსმენია taa.ge-დან და sweet.ge-დან),რომლის შესახებაც ცალკე პოსტი მინდა დავწერო, მაგრამ ერთს ვიტყვი, რომ ძაან საყვარელი გოგოები არიან 🙂 სალონში ხანგრძლივი დროის დაყოფის შემდეგ, დადგა დრო საჩუქრების მეორე ეტაპისა, ფოტოებში ნახავთ მანქანაში დაწყობილ საჩუქრებს, რა თქმა უნდა, ყველა ჩემია 😀 ერთ-ერთ მათგანში ჩემი ნანატრი Christian Louboutin-ის ოქროსფერი ფეხსაცმელია, მეორეში კი არანაკლებ სასურველი სამფეხა, ეხლა საშუალება მექნება ყოველი ჩემი “პრიკიდი” გადავიღო და არ ვიწვალო 🙂 ყვავილები?! როგორი სურნელი ჰქონდა, ვინც იცით რომ გერბერი მიყვარს, ისიც იცოდეთ, რომ მათი მოტანის მცდელობა იყო, მხოლოდ ეხლა გერბერის დრო არ ყოფილა 😀

მოკლედ ზღვა ემოციის შემდეგ, რომელიც გამოვხატე და ვერ გამოვხატე, “შემოლამაზებული” ვარცხნილობით სახლში ავცუნცულდი გამოსაპრანჭად, Lou. ვერ გავიმეტე, თან სამოსი მჭირდება, განსაკუთრებულს ხომ განსაკუთრებული სამოსი უნდა, სამაგიეროდ არჩაცმული ე.წ. Plum ჩავიცვი და ვარდისფერი კაბა, რომლებიც ძალიან შეეფერენ ერთმანეთს 🙂

რაც შეეხება Lou-ს, მას წინ მთელი ისტორია უძღვის:იმ დროს როდესაც თემომ იგი ჩემთვის შეუკვეთა და გულმა ვერ გაუძლო, მაინც გამიმხილა საიდუმლო,სიხარულისაგან მოსასულიერებელი ვიგებ რომ ზომა 36-ია, რომელიც  დიდი უნდა მქონოდა,მთელი ჩემი პანიკისა და ისტერიკების შემდეგ, მატყობინებს, რომ ფეხსაცმელი გადაცვლილია და ველი 35, ამ ზომას ნამდვილად ველი, მაგრამ არა გაცვლილს, არამედ მეორეს, აღმოჩნდა, გადაცვლის შანსი არ ყოფილა და თემომ მეორე შეუკვეთა, ასე რომ ორი Louboutin-ის ოქროსფერი ფეხსაცმელი მექნება მხოლოდ სხვადასხვა ზომის, რომელიც ასევე დაბადების დღეს გავიგე.

წავედით PR. სკოლაში: შესვლისას ძალიან დადებითი ემოცია შემხვდა, არ ვიცი მე ვიყავი ასეთ განწყობაზე თუ ასე შემხვდენენ, ძალიან მესიამოვნა, ანანოს(ჯგუფელი PR.სკოლაში)დიდი მადლობა, რომ facebook-ის გვერდზე დაპოსტა ჩემი დაბადების დღის შესახებ, შეიძლება განსაკუთრებული ბეევრისათვის არაფერი მომხდარა, მაგრამ ყურადღებაა, თან მე ხომ ძალიან მიყვარს ყურადღების ცენტრში ყოფნა და კომპლიმენტები 😀 ასე რომ არც ერთი დამაკლდა და არც მეორე 😀 საჩუქარიც კი მივიღე, ზარაფხანას უსაყვარლესი ბალერინა ქანდაკება და თაიგული, მოკლედ რომ ვთქვა ჭკუაზე არ ვიყავი, თან თმები?! აი თმებზე თუ მეტყვიან კარგიაო, ამას არასოდეს ვივიწყებ, მე კი ძალიან ბევრი ასეთი შინაარსის წინადადება მოვისმინე, ლექციაზე ალბათ პირველი არ ვიქნები, ვინც იტყვის, რომ ძალიან საინტერესო იყო, მედია-მენეჯმენტი, რომელსაც ზვიად ქორიძე კითხუობს 🙂

ეხლა კი საღამოს დასკვნით ეტაპზე გადავდივარ, ვახშამი ორისათვის, რესტორან Belle Ville-ში, ულამაზესი და უმყუდროვესი ადგილი, ქიაჩელის 26-ში, ალბათ ორშაბათი დღის გამო სულ ცარიელი იყო, მაგრამ ეს ჩვენს წისქვილზე ასხამდა წყალს 🙂 სპაგეტი, ქათმის სალათი, სტეიკი, ჭიქა წითელ ღვინოსთან; დამღლელი, ემოციური დღის შემდეგ ზუსტად ის იყო რაც გვინდოდა. უკვე 12-ის ნახევარზე, მოვინდომე, სანთლის ჩაქრობა, ჩემი საყვარელი რიტუალია დაბადების დღისას.ამისათვის უახლოესი Goodwill-ი აღმოჩნდა,პაწაწა ნამცხვარუკა ვიყიდეთ და დაბადების დღის სანთლის არქონის გამო ნამცხვრისხელა ჩვეულებრივი, ფერადი სანთელი ვიყიდეთ,თან ვნერვიულობდი ვერ მოვასწრებთ-მეთქი, მაგრამ სანთელი 12:55 წუთზე ჩავაქრე 😀 თან სურვილიც ჩავიფიქრე და ამით გავაცილე ჩემი დაუვიწყარი დღე 🙂

დიალოგი “მე”-სთან

20 May

-თავი მტკივა…თუ სკეპტიციზმმა შემომიტია ისევ?!

-რატომ? რატომ!

-ალბათ სკეპტიციზმმა,საიდან დაიწყო? სამსახურში ვიყავი-ნუ გასაგებია! იქიდან PR-ზე წავედი…

-ტაპი რა საყვარელია არა?!

-კი საყვარელია მართლა, სულ უნდა, რომ ისე შეგისწოროს,  არ გეწყინოს თან გასწავლის, თან გესმის…ტაპი რა შუაშია?! სკეპტიციზმი მეთქი, თავი მეთქი..PR-ზე ვიყავი…იქაც მომაგნეს კოშმარებმა, დღის კოშმარებმა…ჩემმა პრობლემებმა, ოხ ეს ადამიანები,დაბოღმილი-აგრესიომანები…როდის უნდა ვისწავლო?

-ხო, ხო! არ გეუბნებოდი ყურადღება არ მიაქციო, ზოგადად უამრავია ასეთი და ცხოვრებაში გაგიჭირდება თუ ყოველი ადამიანის არაადამიანურ საქციელს მიაქციე ყურადღება. თავს მიქნევდი, რამოდენიმე ხანი დამიჯერე, ითვალისწინებდი…ეხლა რა მოგივიდა? ისევ გჭირდება კარგი ლექცია ჩემგან…

-მორჩი, ეგ ყველაფერი გადასარევად მახსოვს და დიდ ნაწილს ვეთანხმები, მაგრამ ეგ უკვე არაადამიანურ საქციელად აღარ მიიჩნევა, ეს უკვე ადამიანური გახდა, სხვის დამცირება, უპატივცემულობა, საკუთარი “მე”-ს გაღმერთება.

-მერე გააღმერთე შენც, ვინ გიშლის და შენც მათნაირი “მუტანტი” იქნები ეს კითხვები კი აღარ დაგებადება და თავის ტკივილიც მოგეხსნება 😀

-სასაცილოდ გაქვს საქმე? ან შენ ან მე? არ მინდა მათნაირობა, სხვა გზაც ხომ არსებობს…რატომ! რატომ ვერ ვპოულობ? შენ-მე მაინც არ იყო და მე-შენ?!არ იცოდე მაინც რეალობა …თავი მტკივა…ფუ, ხასიათი სულ გამიფუჭდა…აი ტაპი, ხომ კარგია, სათნო, სამ დღეში ყველას შეაყვარა თავი, მას ეტყობა, რომ სულ მასეთია და გაუძლო, ნეტა როგორ უძლებს, ხომ უამრავი ასეთი “მუტანტი” ხვდება?!

-ხომ ხედავ თავად გაეცი კითხვას პასუხი, ხომ გაუძლო?!, ე.ი. შეუძლებელი არაფერია,ერთხელ გახსოვს გითხრეს: “რაც არ გკლავს-გაძლიერებს”-ვიცი, რომ არასოდეს დაგავიწყდება ეს რჩევა. სავსე-ცარიელი ჭიქის პრინციპი ხომ გაგიგია?! სავსე მხრიდან უნდა უყურო,ან ყველაზე უკეთეს შემთხვევაში ისიც უნდა იცოდე , რომ ნახევარი აკლია და ნახევარიც დაგრჩა :)კარგია, რომ ადამიანებს “მუტანტებისაგან”არჩევ, ე.ი. იცი როგორი არ! უნდა იყო! მე ისიც ვიცი, რომ ჩანთაში შოკოლადი გაქვს…მაქვს?…გვაქვს?! 😀 ცოტა გამოგიკეთდება ხასიათ…მეც მაჭამე რაა!!

– 🙂  ვიცოდი რომ საბოლოოოდ განწირული არ ვიყავი, მაგრამ რატომ? რატომ?

-ოჰ 😉 კიდევ ბევრი გაქვს სასწავლი, ორი დღე და დაბადების დღე!! თან ოქროსი 🙂 იქიდან დავითვალოთ ოქროს წარმატებები 🙂

-ჰმ!! შენსას არ იშლი 🙂 შენ რომ არ იყო რა მუდო ვიქნებოდი!!

TFW Opening

5 May

აი, შეგპირდით მოდის კვირეულზე დაწერას და გავაჯანჯლე საქმე…მეორე დღე დასრულდა როემლზეც სამწუხაროდ არ ვყოფილვარ მაგრამ ყველაფრის მოყოლას თავისი დრო აქვს 🙂

ე.ი. როგორც ვთქვი 3 მაისი თბიბლისის მოდის კვირეულის გახსნის დღე იყო. დილიდან ჯერ არ ვიცოდი წავიდოდი თუ არა, მაგრამ დაახლოებით 18:30 გავიგე, თურმე მივდივარ. მივკუსკუსდი მენეჯერთან,ერთი საათით ადრე წავსულიყავი,20:00 საათზე, რომ მომესწრო გახსნისათვის,თან ვიცოდი, ეს ქართული პუნქტუალურობა ისევ ჩემს წისქვილზე ასხამდა წყალს.

სამწუხაროდ ჩემი ფოტოკამერა თან არ მქონია, მაგრამ ბედმა გამიღიმა, ფოტოკამერაც გაჩნდა და მეხსიერების ბარათი, დამატებით iPod-ის ვიდეოკამერაც…

როგორც კი 20:00 გახდა გარეთ გავქროლდი და ტაქსს შემოვაფრინდი…ტაქსისტი მოლაყბე აღმოჩნდა, მაგრამ არც თუ ისე კარგი იუმორით გამოირჩეოდა, ამიტომ ისე მივედი შერატონამდე თავად მოკვდა სიცილით საკუთარ ხუმრობებზე, მე კი ზრდილობიანი ღიმილით ვპასუხობდი…

აი, შევედით შერატონში…მინდა ვთქვა, რომ მშვენივად ორგანზებული იყო…განლაგება, მაგიდები, სცენა, გარემო და Wi-Fi-ც კი 😀 უგემრიელესი სასუსნაოები და არა მარტო, უამრავი სხვადასხვა ტიპის სასმელი უალკოჰოლოდან-ალკოჰოლიანამდე. ერთი სამწუხარო ფაქტი press center-ის არარსებობა, რადგან ჩემი ლეპტოპით, კლაჩით(მოგეხსენებათ კლაჩს საკიდი არ აქვს),ორი ფოტოკამერით(DSLR და სასაპნე) iPod და ტელეფონი ჯიბეში..არც მიმღებში იტოვებდნენ ჩანთებს 😦 მაგრამ მერე ისე გადავნაწილდი ყველაფერი რიგში ჩადგა.

კვირეული სიმონ მაჩაბელის შოუ-ჩვენებამ გახსნა…სცენაზე მომღერლები ქეთი ორჯონიკიძე,მარიკო ებრალიძე… გამოვიდნენ მაჩაბელის კოსტუმებით და ბოლოს ჭერიდან ბაგირზე დაკიდული ორი გოგო ჩამოფრინდა.ამ ყველაფერის ვიდეოთიც იხილავთ რომელიც საკმაოდ მრავლად მაქვს.

მცირე შესვენების შემდეგ  Atelier 10a-ს დროც დადგა.ჩვენება შერატონ მეტეხი პალასის 20 წლისთავისადმი იყო მიძღვნილი.სადა,შიფონი, აბრეშუმი, ქაშმირი,ნაკლებად სილუეტური.შემოდგომა-ზამთარი 2011, ძირითადად შავი და ბეჟი სამოსი ჭარბობდა. ძალიან მომეწონა ჟოლოსფერი, რომელიც ჩემს ფოტოში წითლად სჩანს 😀 ერთტონიანი, მიმიმალისტური სამოსი…პრინციპში, მინიმალიზმი გაზაფხული-ზაფხულის ტენდენციაცაა და თუ ამის შესახებ პოსტი გაქვთ წაკითხული, მაშინ გეცოდინებათ, რომ მინიმალიზმისათვის ყველაზე ადვილია აქსესუარის შერჩევა, რომ ხასიათი შეცვალოთ და ათასი კიდევ რამ 😀

ტრენდებზე დავიწყე ლაპარაკი და არც მისული საზოგადოება გამომპარვია თვალთახედვის არედან, ძირითადად ლეოპარდის პრინტი, გრძელი კაბები, რამოდენიმე  gingham print, ყვავილების აქსესუარები, სამოსზე ნაკლებად შეირჩეოდა, აი მბზინვარე(glitery) ყოველთვის წვეულებების აქტუალური თემაა და არ ვიცი ტრენდს დავაბრალო თუ საღამოს “გლამურობას” 🙂

ცალკე გამოვყოფ წვეულების ფავორიტს Cristian Louboutin-ის ფეხსაცმელს, “Rock” სტილში მაგრამ მუდამ მიმზიდველს და ქალურს…მისი ლანჩი კი დაბაზის ბოლოდან კიოდა აქ ვარო!.წესიერად რომ გადამეღო პატრონს ფეხდაფეხ დავსდევდი 😀

მე კი ტანზედ მემოსა 😀 : ჩემი “ლეო.”პრინტის ფეხსაცმელი(დაბალძირიანია მაგრამ ტრენდი, ამიტომ დიდად არ მიდარდია რომ Pump-ზე არ ავხტი),მუქი ლურჯი ჯინსის შარვალი,ლურჯი თხელი მაისური და ჯილეტი, ისიც ლურჯივე(ვაიმე, რა ლურჯი ვყფილვარ :D)

საღამო არანაკლებად ორგანიზებულ და გაფორმებულ after party-თ დამთავრდა, რასაც მუსიკალურად ბომონდის და თბილისის მოდის კვირეულის საყვარელი და უცვლელი DJ Rembo აფორმებდა 🙂

4 მაისს კი გაჭირვებით გავიღვიძე, რომ სამსახურში წავსულიყავი, მთელი დღე ლუბუტენი არ მივარდებოდა თავიდან და საღამოს ჩემმა გამოწერილმა ღია ფეხსაცმელმა გამახარა ჩამოსვლით.მართალია განსაკუთრებული ბრენდი არაა, მაგრამ ულამაზესია, დანახვისთანავე შემაყვარა თავი 🙂 საოცრად კარგი ამინდი იყო დღეს(საღამოს წვიმას თუ არ ჩავთვლით) და ამინდმაც იმედი მომცა, რომ ახალფეხსაცმელს მალე ჩავიცვამ.

მეორე სასიამოვნო ფაქტი, ჩემი უსაყვარლესი Luca Polare-ს ნაყინი იყო,აქაც გამიმართლა…გაციებისგან ძლივს გამომძვრალს, ნაყინს მოწყურებულს იმ პირობით დამითმეს თუ სამომავლოდ ყელის ტკივილზე არ ვიწუწუნებდი,რასაც მე უპირობოდ დავთანხმდი.როგორც ყოველთვის ერთ ბურთულას ვერ ვჯერდები, მაგრამ ჩემი ყველაზე დიდი ცდუნება, ნუშის ნაყნი არ ჰქონდათ, სანამ ერთი ბურთულა “ალტერნატიული” ნაყინი ჩავსანსლე, კარამელ-ნუშიანიც მოიტანეს, თურმე რამდენს ჰყვარებია ნუშის და კარამელის გავგიჟდი, ჩემი იქ ყოფნისას ყველამ ის იკითხა, ერთი პერიოდი ისიც შემეშინდა მე რომ არ შემხვდეს მეთქი 😀 მაგრამ, ჩემმა რაინდმა გადამარჩინა და დრაკონს პირიდან გამოაცალა ნაყინი 😀

ნაყინის შემდეგ ზუსტად ის დრო იყო PR. სკოლაში(PR. school) წავსულიყავით და ასეც მოვიქეცით. ლექციამ სასიამოვნოდ და მხიარულად ჩაიარა, ისე რომ დროის მსვლელობა ვერ გავიგე.ბევრი კარგი რამ ავითვისე:ძალიან ბევრი ფაქტი რომელსაც ჩვენ ყოველთვის ვერ ვაკირდებით და ვაკონტროლებთ, ჩვენდა უნებლიედ აისახება ჩვენს ზემოქმედებაზე გარე სამყაროსთან, ამას და კიდევ სხვა თემებს დაეთმო ლექცია და გავიგე, როგორ უნდა წარვმართო პრეზენტაცია ჩემდა სასარგებლოდ, ამას კი რა თქმა უნდა პრაქტიკაში გამოყენება უნდა,ამაში ნაკლებად ვარ გამოცდილი, ცოტა არ იყოს ამ მხრივ მორიდებულიც კი ვარ, მაგრამ ყველაფერი გარდამავალია(აქ ვწერდი გარდაუვალი არაფერია და შევცვალე, რადგან მასში ნეგატიური სიგნალებია :D)არა მთლად მასე არ გამირეკავს, უბრალოდ ჯერ ბლოგზე გავდივარ პრაქტიკას :Dამ მიზეზით კი TFW(Tbilisi Fashion Week)-ის მეორე დღეს ვერ წავედი ჩვენებაზე, ქვემოთ ისაა რაც არ მინახავს 😀

May, 4

  • Atare –  Ballroom 18:30
  • Atelier ,, Experiment”- Fashion Tent 19:45
  • Anna Miminoshvili – Ballroom 21:00
  • Marika Kenchadze – Fashion Tent 22:00

სახლში მოსულმა კი ხვალინდელი გეგმები დავაწყვე. საღამოს ნაცვლად დილით მივდივარ სამსახურში, მადლობა ტატას, რომ უპრობლემოდ შემეცვალა და ამით საშუალება მეძლება მოდის კვირეულზე წავიდე და მესამე დღე აღვბეჭდო ჩემი კამერის ობიექტივით 😀

P.S. ფოტოების ატვირთვა ვერ მოვასწარი რადგან სუულ ცოტა ძილი არ მაწყენდა…თან ინტრიგას ჩავაგდებ 🙂

My 12PM.

30 Apr

ყველაფერს ქრონოლოგიურად მივყვები:დილით სამსახურში მისვლისას, ჩემი გამამხნევებელი წამალი კრემიანი კრუასანი და რძიანი ყავა გახდა..საღამოსკენ კი ჩემს ჩაცმა-გაპრანჭვას “თოლია”რომ დავუსვი PR.სკოლაში(PR. School) წავედი, საკმაოდ საინტერესო იყო იქ ყოფნა, პირველი მოლოდინიც გამართლდა, ასე რომ წამოსვლაც არ მინდოდა, მაგრამ მნიშვნელოვანი მეორე კურდღელიც მელოდა და 9საათზე ერთი საათით ადრე, წამოვედი, ისე, რომ PR.სკოლაში მისულს თქმაც კი არ დამჭირდა წამოსვლასა და მიზეზების შსახებ, რადგან ჩემდა დამოუკიდებლად ჩემს მეტიჩარა ბლოგს უკვე ყველაფერი სიტყვასიტყვით უთქვამს ჩემი განზრახვების შესახებ 🙂 სამწუხაროდ საღამოსვე გავიგე დავალებისა და 16 კვადრატის შესახებ, უკიდეგანო Google-ს იმედი მქონდა, რომ რაიმეს მაინც მეტყოდა ამ უკანასკნელ მისტიურ 16 კვადრატზე, მაგრამ რატომღაც16 თაროანი კარადები მიჩვენა და უიმედოდ შევეშვი ძიებას ვიფიქრე იქნებ Facebook-ის და ჯგუფელების მეშვეობით გავიგო რა ხდება, რომ ორშაბათს პირდაფჩენილი არ ვიჯდე 🙂

PR. სკოლიდან წამოსული დაახლოებით 15 წუთში მივედი დანიშნულების ადგილას,თან გზად მე და თემომ ინაც გავიყოლეთ, რომელიც სულ რამოდენიმე წუთით იყო წამოსული სამსახურიდან.

საბედნიეროდ ავტსადგომი ისეთ კარგ ადგილას დაგვხვდა ცარიელი, რომ სულ რამოდენიმე ნაბიჯის გადადგმა დაგვჭირდა და აღმოვჩნდით შარდენზე, კაფე L’EXSPRESS-სთან, სადაც უამრავი ხალხი შეკრებილიყო,ნაცნობები, ნაცნობი სახეები, უცნობები, მაგრამ ჩვენ ყველას ერთი მოვლენა, შოთიკო ბოჭორიშვილის გამოფენა 12PM. გვაერთიანებდა.

ფოტოები დიდ ფორმატზე საკმაოდ კარგად გამოიყურებოდა, კოლაჟიც, რომლის მომხრე ვიყავი მშვენივრად დალაგებული იყო ისე, რომ კარგად ჩანდა რას საქმიანობს თითოეული პერსონაჟი დღის განმავლობაში, თავად შოთიკოს გმირები იქვე დატრიალებდნენ და ზოგი, როგორიცაა თიკო სადუნიშვილი საკუთარ სამსახურეობრივ მოვალეობას ასრულებდა და იღებდა ინტერვიუს სხვადასხვა რესპოდენტებისაგან, Dj. Rembo მიქშერის მიღმა სხვადასხვა ტრეკებს გვთავაზობდა, ზოგიც კი ჭიქა ღვინით უბრალოდ თავს იწონებდა საზოგადოებაში და…უამრავი ფოტოკამერა, ვერ ვიტყვი ყველა ფოტოგრაფის ხელში, მაგრამ უამრავი მაშუქის სინათლე და ფოტოობიექტივი, რაც კი იმაზე მეტყველებს რომ გამოფენა შედგა…

როგორც  გამოფენებზე ხდება ხოლმე,  ხალხი ერთდროულად ზღვის მოქცევასავით უამრავი მოდის შემდეგ კი როგორც მოდის ისევე ერთდროულად მიდის…ასე იყო აქაც, რამოდენიმე ხნის შემდეგ რამოდენიმე ადამიანი და უამრავი ცარიელი ადგილი დარჩა…

მეც წამოვედი, იმ სურვილით, რომ შოთიკო ახალ პროექტს წამოიწყებს და არ გამომაპარებს, ბლოგზე დასაწერი მასალა რომ მქონდეს 😀 🙂

გამოფენა კი ინასთან, ბარ Wheels-ში განვიხილეთ, ფოტოები დავათვალიერეთ და დავისვენეთ გადარბენილი დღისგან. ვისურვებდი ასეთ და უფრო მეტ გადარბენას, რადგან მგონია, რომ ზუსტად ასეთი რამ მჭირდება, უამრავი ხალხი, ნახევრადნაცნობი…საქმე თავზესაყრელი და ბოლოს შედეგიანი დღის დასასრული.

სხვათაშორის, გამოფენაზე, არც ჩაცმულობაზე დამვიწყებია თვალის დევნება, თუმცა სული არაფერს შეუხუთავს, რამოდენიმე ტრენდი ვიხილე და ყველაფერს ფოტოებით მოვყვები.

P.S. ფოტოებისათვის მადლობას ანუკა კალანდარიშვილს, ანჩი მაისურაძეს და შოთიკო ბოჭორიშვილს ვუხდი, ვინაიდან ჩემი ფოტოკამერის მაშუქი ავადაა 🙂