Tag Archives: Wheels

Happy … Friends

22 Jun

ორი დღე, 20-21 ივნისი ერთ-ერთ ტკბილ დღეებად დამამახსოვრდება…შეიძლება ითქვას “უმიზეზოდ-ჩემი დღე” იყო. ჯერ ერთი, ბევრი საჩუქარი მივიღე ამ დღეს და მეორე, დრო ჩემთვის საყვარელ ადამიანებთან გავატარე…

20 ივნისს განსხვავებულ ხასიათზე ვიყავი, wheels-იდან- misson-ში დავასრულეთ საღამო.სადაც, სხვათაშორის საკმაოდ კარგი მომსახურეობაა, მართალია, შოთიკოს მწვანეს ნაცვლად პიტნის ჩაი მოუტანეს, მაგრამ საკმაოდ კარგი განწყობა შემექმნა მათზე.ზაფხულის თბილ და სასიამოვნო საღამოს მეტად ბევრი სიცილი დაერთო თან.

მეორე დღეს, 21 ივნისს, ინასთან ერთად უნდა წავსულიყავი გადასაღებად, მას უნდა დავხმარებოდი სახლების ინტერიერების გადაღებაში(თუ ხელი არ შევუშალე :D) და ჩემთვისაც სასარგებლო იქნებოდა გარეთ გასვლა, ფოტოკამერის ხელში დაჭერა.მართალია ძალიან დავიღალე, მაგრამ უძალიანესად კმაყოფილი დავრჩი, რადგან უამრავი საინტერესო და უინტერესო ადამიანებს შევხვდი და მათი სახლი თუ ფასადი ვნახე,რომელნიჩ ერთმანეთზე მეტყველებდნენ.თბილისში მართლაც ძალიან ბევრი ლამაზი ადგილია, სამწუხაროდ ბინები საკმაოდ ავარიულია 🙂

წერა, იმისათვის არ დამიწყია, მომეყოლა რა კარგი დღე მქონდა, უბრალოდ მინდოდა მეთქვა, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია მეგობრობის ფაქტი, მაშინ ყველაფერი გიხარია, გინდა გაუზიარო ყველანაირი გრძნობა, თუნდაც ისულელო და ამისათვის არ მოგეკითხება, ჰოდა, ამ პოსტით ყველა ჩემს მეგობარს მადლობა მინდა ვუთხრა მათი მეგობრობისათვის 🙂

Advertisements

Wheels

20 Jun

უსაყვარლესი ფაბი პეროვზე, ახვლედიანის 16, კოქტეილი Kapiruska ან ლუდი Guiness გააჩნია განწყობას 🙂

20110620-112859.jpg

20110620-112907.jpg

20110620-112916.jpg

20110620-112931.jpg

20110620-112956.jpg

New, Empty Diary

8 Jun

მეგობრები იმიტომ არსებობენ, რომ საჭირო დრო მონახონ, აგაწევინონ უკანალი, როდესაც რბილად ხარ მორგებული სახლში და არც კი გაქვს გეგმაში და ხასიათში სადმე გასვლა.

ზუსტად ასე დაუნდობლად მომექცა ინა, როდესაც დამირეკა და თითქმის მბრძანებლური ტონით-მითხრა, რომ გავსულიყავი გარეთ…არც ვინანე, პირიქით მისი მადლობელი ვარ, რომ ახალი…ფურცელი-ბანალური ნათქვამი იქნება…სულ ახალი წიგნაკი  ძალიან ხალისიანი დღით დავიწყე.

საღამომ სტარტი ზოოპარკთან აიღო, სულ სამნი: მე, ინა და მარიამი ვიყავით…მარიამმა გიდობა ითავა და ყველა გალია შემოგვატარა, ფოტოების ჩხაკუნიც არ დაგვიწყებია, გაგვიმართლა და კუდგაშლილ ფარშევანგებსაც მივუსწარით, სირაქლემას ცეკვასაც ვუყურეთ, მაგრამ მინდა ვთქვა, მეტად არამომხიბვლელი იყო, საინტერესოა, როგორ ებმებიან ასეთ ანკესს სირაქლემა გოგოშკები 😀

ცხოველ-ფრინველ-ქვეწარმავალ-ზღვის ბინადართა თვალიერებით, ბევრი ახალი აზრი მოვიდა ისევ და ისევ სამოსთან დაკავშირებით…არა, არა! არ იფიქროთ მათი გატყავება მომინდა! პირიქით,მასეთი რამეების წინააღმდეგი ვარ, მირჩევნია ჩამნაცვლებელი მეცვას ცხოველური პრინტით…უბრალოდ ძალიან ლამაზი ფომა-ფერი ჰქონდა ზოგიერთ მათგანს და ვიფიქრე,ალბათ ბევრ დიზაინერის შთაგონების  წყაროცაა მათი სილამაზის ხილვა…მე forever21 ელასტიკი და ფეხსაცმელი მეცვა და მისივე კულონი-ფოტოკამერა, Cache-cache-ს ნეონ-ყვითელი მაისური,ლეოპარდის პრინტით თავზე შემოხვეული შარფი და ადრე ნაყიდი ჩანთა-ამოქარგული ყვავილით,რომელიც ძალიან პრაქტიკულია ბოდიალისას 🙂

ზოოპარკში რომ გალია აღარ დარჩა უნახავი და ორჯერადი გემზე კატაობის შემდეგ, გზას გავუდექით ჩილიმ ბარისაკენ, მაგრამ სანამ გადავწყვეტდით სად მივსულიყავით, ძალიან ბევრი ვიარეთ-ქვეყანა შემოვიარეთ 😀

დაღლილები Wheels-ში ვიყავით, ცოტა რომ ამოგვესუნთქა, სადაც დამაპურეს 😀

ჩილიმობისას შოთიკოც შემოგვიერთდა და ჩილიმ ბარიდან ოთხი ბილიარდის უცოდინარი-საბილიარდოში წავედით, იქაც ფეხით- ძაალიან მაგარი იყო…ბილიარდის ბურთებიც ვაგორავეთ პროფესიონალუური სახეებით,ბევრი ვიხალისეთ…

ამ პოსტით არა მარტო დღევანდელი დღის შესახებ მინდოდა  მოყოლა, უბრალოდ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რამდენს ნიშნავს ცალკეული, ჩემს გვერდით მყოფი ადამიანი, მე კიდევ ჯანდაბების გამო გადავიკარგები ხოლმე,ან ვერ ვამჩნევ.მივხვდი, რომ მშვიდად ვარ და დავუბრუნდი ჩემს თავს, ვიცი, რომ ბევრის იმედი მაქვს და ყველას მადლობა 🙂

ასევე, ერთ კარგ ადამიანს მინდა პატარა”персик”ის დაბადება მივულოცო: ტატა! მთელი გულით გილოცავ და გისურვებ უპრობლემო ცხოვრებას, შენთვის ძვირფას ადამიანებთან ერთად !

ეს კი ჩემი დღის ფრაგმენტები:

ფოტოები: ირინკა(fefinio)

ინაჩკა

შოთიკო(საბილიარდოს რამოდენიმე pic.)

My 12PM.

30 Apr

ყველაფერს ქრონოლოგიურად მივყვები:დილით სამსახურში მისვლისას, ჩემი გამამხნევებელი წამალი კრემიანი კრუასანი და რძიანი ყავა გახდა..საღამოსკენ კი ჩემს ჩაცმა-გაპრანჭვას “თოლია”რომ დავუსვი PR.სკოლაში(PR. School) წავედი, საკმაოდ საინტერესო იყო იქ ყოფნა, პირველი მოლოდინიც გამართლდა, ასე რომ წამოსვლაც არ მინდოდა, მაგრამ მნიშვნელოვანი მეორე კურდღელიც მელოდა და 9საათზე ერთი საათით ადრე, წამოვედი, ისე, რომ PR.სკოლაში მისულს თქმაც კი არ დამჭირდა წამოსვლასა და მიზეზების შსახებ, რადგან ჩემდა დამოუკიდებლად ჩემს მეტიჩარა ბლოგს უკვე ყველაფერი სიტყვასიტყვით უთქვამს ჩემი განზრახვების შესახებ 🙂 სამწუხაროდ საღამოსვე გავიგე დავალებისა და 16 კვადრატის შესახებ, უკიდეგანო Google-ს იმედი მქონდა, რომ რაიმეს მაინც მეტყოდა ამ უკანასკნელ მისტიურ 16 კვადრატზე, მაგრამ რატომღაც16 თაროანი კარადები მიჩვენა და უიმედოდ შევეშვი ძიებას ვიფიქრე იქნებ Facebook-ის და ჯგუფელების მეშვეობით გავიგო რა ხდება, რომ ორშაბათს პირდაფჩენილი არ ვიჯდე 🙂

PR. სკოლიდან წამოსული დაახლოებით 15 წუთში მივედი დანიშნულების ადგილას,თან გზად მე და თემომ ინაც გავიყოლეთ, რომელიც სულ რამოდენიმე წუთით იყო წამოსული სამსახურიდან.

საბედნიეროდ ავტსადგომი ისეთ კარგ ადგილას დაგვხვდა ცარიელი, რომ სულ რამოდენიმე ნაბიჯის გადადგმა დაგვჭირდა და აღმოვჩნდით შარდენზე, კაფე L’EXSPRESS-სთან, სადაც უამრავი ხალხი შეკრებილიყო,ნაცნობები, ნაცნობი სახეები, უცნობები, მაგრამ ჩვენ ყველას ერთი მოვლენა, შოთიკო ბოჭორიშვილის გამოფენა 12PM. გვაერთიანებდა.

ფოტოები დიდ ფორმატზე საკმაოდ კარგად გამოიყურებოდა, კოლაჟიც, რომლის მომხრე ვიყავი მშვენივრად დალაგებული იყო ისე, რომ კარგად ჩანდა რას საქმიანობს თითოეული პერსონაჟი დღის განმავლობაში, თავად შოთიკოს გმირები იქვე დატრიალებდნენ და ზოგი, როგორიცაა თიკო სადუნიშვილი საკუთარ სამსახურეობრივ მოვალეობას ასრულებდა და იღებდა ინტერვიუს სხვადასხვა რესპოდენტებისაგან, Dj. Rembo მიქშერის მიღმა სხვადასხვა ტრეკებს გვთავაზობდა, ზოგიც კი ჭიქა ღვინით უბრალოდ თავს იწონებდა საზოგადოებაში და…უამრავი ფოტოკამერა, ვერ ვიტყვი ყველა ფოტოგრაფის ხელში, მაგრამ უამრავი მაშუქის სინათლე და ფოტოობიექტივი, რაც კი იმაზე მეტყველებს რომ გამოფენა შედგა…

როგორც  გამოფენებზე ხდება ხოლმე,  ხალხი ერთდროულად ზღვის მოქცევასავით უამრავი მოდის შემდეგ კი როგორც მოდის ისევე ერთდროულად მიდის…ასე იყო აქაც, რამოდენიმე ხნის შემდეგ რამოდენიმე ადამიანი და უამრავი ცარიელი ადგილი დარჩა…

მეც წამოვედი, იმ სურვილით, რომ შოთიკო ახალ პროექტს წამოიწყებს და არ გამომაპარებს, ბლოგზე დასაწერი მასალა რომ მქონდეს 😀 🙂

გამოფენა კი ინასთან, ბარ Wheels-ში განვიხილეთ, ფოტოები დავათვალიერეთ და დავისვენეთ გადარბენილი დღისგან. ვისურვებდი ასეთ და უფრო მეტ გადარბენას, რადგან მგონია, რომ ზუსტად ასეთი რამ მჭირდება, უამრავი ხალხი, ნახევრადნაცნობი…საქმე თავზესაყრელი და ბოლოს შედეგიანი დღის დასასრული.

სხვათაშორის, გამოფენაზე, არც ჩაცმულობაზე დამვიწყებია თვალის დევნება, თუმცა სული არაფერს შეუხუთავს, რამოდენიმე ტრენდი ვიხილე და ყველაფერს ფოტოებით მოვყვები.

P.S. ფოტოებისათვის მადლობას ანუკა კალანდარიშვილს, ანჩი მაისურაძეს და შოთიკო ბოჭორიშვილს ვუხდი, ვინაიდან ჩემი ფოტოკამერის მაშუქი ავადაა 🙂